bir avucumda hüzün
diğerinde sabır taşı
görünmezliğine gizledim
 gözyaşlarımı
yokladım duygularımı
seninle sorgulayarak
ben sensiz sen bensiz
anlamını yitirip
başıboş avare dağılan
 anlamsız duyguların eşliğinde
bir tarafdan bir tarafa vuruyor
 sert kayaların eziğinde
bir göz bir kulak
 şahit oluyor
 birde benliğim
ben neden böyle seviyorum
senin dışında manasız kalan
 zamanımda
 neden sorguluyorum
 sensizliği
 yaşamın anlamlı tutulmaz
 akanında
bilmek anlamak istiyorum
 sensizliğin  gerisinden
 seyredip
kavramların var oluşunda
 yaşanmışlıkları
dizi dizi görünen
 duygu bağlarını koparıpda
hiç ağlamadan hiç gülmeden
var olmayı anlayamamki
seni görmeden seni duymadan
seni hissetmeden bile
varım varlığının dışında
 başka varlıklardan uzak
saklanmadan aheste aheste
dolaşıp ortalıkda
haberdar edipde yakacak kadar
sıcak duyguların
nice nice acıların
birlikteliğinde razı gelen
kalbimin her atışına
katışdırdım seninle varolanı
bir bir seyre dalıpda
hayallerimin en ücrasında
varlığın silinmeden
 her dem bahar tazeliğinde
ardından kopup  yatışıveren
 güz yellerinde
bir avucumda hüzün diğerinde
 sabırtaşı


yazar hulela

hayallerin ötesinde sen
bulutların berisinde
rüzgarların savurduğu
her toz zerresinde yine sen
baktım avunamadım yokluğunda
anladımki her şey sen
düşündüm kayan yıldız
 dönen dünya yine sen
akıp giden zamanın içinde
kanatlı  kuş misali sen
benide alıp götüren
uçsuz bucaksız aleme yine sen
 yudumladığın kadehde
söndürdüğün izmaritde sen
bana verdiğin gülün
kuruyan yapraklarında yine sen
baktığım aynalarda
 gözlerimde yine sen
 kıvılcımlar alevinde
 yaşanacak duygularda sen
 saklanmış eşyaların arasında
bana ait bir mektubun
 soluk yazılarında yine sen
 yaprakları dökülmüş ağacın
yeşerecek dallarında sen
dağınık saçlarımın her telinde
soluduğum nefesimde sen
gündüzüm de gecemde
tepeden tırnağa yine sen yine sen
yazan hulela
 

yorgun bir gecenin sabahında
içimde bir sızı anlatamadım
hayatın yükü çok ağır
omuzlarım büküldü taşıyamadım
kaderim değişti kendi ellerimde
varlığın yokluğunla korkuttu beni
kor alev sarsada içimi
şimdi varsın ya sevinmeliyim
çaresiz baktım sen çırpınırken
acıların katmer katmer büyüyüpde
beni de içine alıverdi
sadece bir nefes olmuş ömrün
yokluğundan iyidir sevinmeliyim
ayrılmadan ayrılığı düşündüm
gelinemez yollardan
defalarca öptüm ellerini
 ellerimi bırakmadan
 karşı gelinemez kanun yaradandan
 sen bırakıp gideceksin dönmemecesine
 ben geleceğim ya birgün nasıl olsa yanına
 avunmalıyım şimdi bu duyguyla
 üzmeden  yormadan seni
 sarılmalıyım defalarca sana
 anlatabilsen yine eskisi gibi
 bıkmadan dinleyebilirim
 sabır taşı konmuyorki yüreğe
 ağlamadan dayanabileyim
gitmeden özledim seni
 biliyorum gittiğinde
  sana gelmeyecek yollar
 biliyorum sesimi duyacaksın
 ama cevap alamayacağım senden
 biliyorum bekleyeceksin beni
sabretmeliyim ağlamadan
 yorgun bir gecenin sabahında
yazan hulela

 yine hasretim hasretim sana
 içimde bir sızı anlatamadığım
 tutupda ellerini bir defa
bırakamadığım ne vardı sende
 davullar zurnalar çalınıp durur
 davulun her tokmağı kalbime vurur
 seni sorarlar dilim tutulur
 anlatamadığım ne vardı sende
 yine gündüzler karanlığa büründü
 attığım her adım sana yürüdü
 gidipde dönemediğim ne vardı sende
 gülüşünü duyar kulaklarım
 seni görür her yerde gözlerim
 sensiz bir lokma yutamadığım
 söyle ne vardı sende
 seni gördüm boş hayallerde
 baktığım her yerde
 çok derin hatıralarda
 unutamadığım ne vardı sende
 bir muamma çözemediğim
 her an kaybolup giden
  neronumda gizlenmiş
    aklımın almadığı ne vardı sende
  yaşanmışlık sanki  bir kördüğüm
  ne dünü ne bugünü ne yarını
   yaşadığım andır sadece  bildiğim
giden günler gibi tutamadığım nevardı sende
yazan hulela

kuğular gibi süzüldüğümde
anılarımı tazelediğim
ellerimi açıp dualar ettiğimde
yanıbaşımda ol ne olur
seni görüp hayran oldum
bir bakışına  bir duruşuna
seninle ağlayıp seninle güldüm
yanıbaşımda ol ne olur
gözlerimin içi gülsün
ayna misali sen görünürsün
başka yerlere baksamda
yanı başımda ol ne olur
seninle varım nefes alırım
 tuz zerresiolup akma gözlerimden
yanıbaşımda ol ne olur
sonbahar yaprakları dökülsün
rüzgarlar savurup da götürsün
sen hep taze  baharımsın
yanıbaşımda ol ne olur
akşamın hüzünü gecenin gafleti
bir gün değil bir saat değil
tenim her an arar tenini
yanıbaşımda ol neolur
zaman akıp  gidiyor
gönül her an seni istiyor
ölüm  bile zor gelmez
yanıbaşımda ol ne olur

 beraberce yürüseydik taşlı yollarda
hiç elimi bırakmadan bir ömür boyu
hani seviyordun engel tanımazdın
yalanmış sözlerin anlayamadım
gecenin yakamozunda gözlerime bakıp
bir tanem sakın ağlama ben varım
akmadan sahipsiz kalan gözyaşlarım
yalanmış sözlerin anlayamadım
hani koca çınarın gölgesinde
adımı kazımıştın  yaşlı gövdesine
asıl yerin kalbimde demiştin
yalanmış sözlerin anlayamadım
aşk şiirleri okurdun ya kulağıma
oturduğumuz dere kenarında
biz ayrılmayacağız demiştin asla
yalanmış sözlerin anlayamadım
duygularım sinmeyip şahlanırken
sende aşkıma karşılık verdin
ben sana ihanet etmem demiştin
yalanmış sözlerin anlayamadım
aşkımızdan söz ederken gülümsemen
sahte hayallerinle ümit vermen
sen oldun verdiği  sözden dönen
yalanmış sözlerin anlayamadım
değmezmiş  sana üzülmem
değmezmiş bir tanem demem
ben bir şey kaybetmedim ama
sen beni kaybettin anlayamadın

yazan hulela

dün gece düşümde sıcak bir ülkede
yürüyordum sahilde elimde şemsiye
aklımda sen vardın sana geliyordum
beyaz şemsiye ile gidilirmiş sevgiliye
taşıyamıyordum ağır ve büyüktü şemsiye
yere düştükçe kaldırıp yoluma devam ediyordum
sahilde oturan gençler gülüp fısıldaşıyordu halime
sevginin büyüklüğünü gösterirmiş ağırlaşıp yere düşen şemsiye
sevgilerin en sıcağı en güzeli nadir olurmuş o ülkede
ama bir saniye bile aklımdan çıkmadan sana geliyordum
bir çok sevgili bu yüke dayanamayıp vazgeçermiş sevgiliden
ben ısrarla sana geliyordum upuzun sahilde
ayaklarım kuma gömülüyordu sevgimin yükünden
zaman uzamışda uzamış geçmek bilmiyordu
sıcak bir rüzgar eserek yükümü hafifletti
şemsiyemin üzerine kalp şeklinde yağmur damlaları düşüyordu
çevremdekiler gözünaydın diyerek gülümsediler
sana ulaşmaya az kaldığının habercisiymiş yağmur
karşımda belirip ağır şemsiyeyi aldın elimden
diğer elini omuzuma atıp yürüdük birlikte
böyle kavuşurmuş sevenler o sıcak ülkede
düşüm güzeldi ama asıl güzel olan uyandığımda yanımda olmandı

hayallerimi kim alabilir beynimden
kim sökebilir duygularımı yüreğimden
arasalar bulsalarda benliğimi
benimle bütündür sökülemez kökünden
bir seni bilir bir seni görür oldum
kim  çıkarabilir kim kurtarabilir
gömülü  bir kara sevda batağında bedenim
hıçkırıp ağlamayada gücüm yetmez
kopuyor fırtınalar her hücremde
bir aşina ki seni görür gözlerim
bir aşinaki seni hisseder tenim
ey bu duyguların sahibi sen neredesin
söylemedimi sana gecelerin batmayan yıldızları
aşkımımın  büyüsü bağlamadımı seni
 koca dağlar geçit vermedimi  gelmene
 aşkın kör etmedimi gözlerini
 acıtmadımı sevda düğümü yüreğini
 gecenin karanlığında yolunumu kaybettin
 getirecek  seni bana  dinle bak yüreğinin sesini

yazan hulela