yorgun bir gecenin sabahında
içimde bir sızı anlatamadım
hayatın yükü çok ağır
omuzlarım büküldü taşıyamadım
kaderim değişti kendi ellerimde
varlığın yokluğunla korkuttu beni
kor alev sarsada içimi
şimdi varsın ya sevinmeliyim
çaresiz baktım sen çırpınırken
acıların katmer katmer büyüyüpde
beni de içine alıverdi
sadece bir nefes olmuş ömrün
yokluğundan iyidir sevinmeliyim
ayrılmadan ayrılığı düşündüm
gelinemez yollardan
defalarca öptüm ellerini
 ellerimi bırakmadan
 karşı gelinemez kanun yaradandan
 sen bırakıp gideceksin dönmemecesine
 ben geleceğim ya birgün nasıl olsa yanına
 avunmalıyım şimdi bu duyguyla
 üzmeden  yormadan seni
 sarılmalıyım defalarca sana
 anlatabilsen yine eskisi gibi
 bıkmadan dinleyebilirim
 sabır taşı konmuyorki yüreğe
 ağlamadan dayanabileyim
gitmeden özledim seni
 biliyorum gittiğinde
  sana gelmeyecek yollar
 biliyorum sesimi duyacaksın
 ama cevap alamayacağım senden
 biliyorum bekleyeceksin beni
sabretmeliyim ağlamadan
 yorgun bir gecenin sabahında
yazan hulela